Verhuisbericht

Aan alle bezoekers die nog over zijn, ik hoorde jullie de afgelopen maanden regelmatig denken, 'Die Joris Henquet, lééft die nog?' Op die vraag kan ik bevestigend antwoorden, alleen Joris de Blogger was de afgelopen tijd halfdood, wegens de reden 'iets beters te doen'. Maar nu maakt de blog een doorstart, alleen niet meer op blogspot.com, maar - eindelijk - op mijn eigen site www.jorishenquet.nl. Daarop zijn naast blogjes ook mijn recensies en reportages uit de Volkskrant en de VARAgids te lezen. En mijn tweets. Alles dus handzaam bij elkaar. Dank en tot ziens!

Razend spannend

Na één dag alweer uit omdat ie naast grappig ook razend spannend is (en maar 221 pagina's): Arnon Grunberg - De man zonder ziekte. Lees hier de recensie uit NRC Handelsblad (pas op voor plot spoilers).

Jackie

Als het je lukt om de clichés van de roadmovie te omarmen ipv je eraan te ergeren, dan heb je met Jackie een leuke avond (mij lukte het). O en de voor mij volstrekt onbekende 'Oscarwinnares' Holly Hunter is het best bewaarde geheim van Hollywood. Zij was, net als de zusjes Van Houten, erg goed!

Meisjes

Na twee afleveringen waarin het nog een beetje op gang moest komen kunnen we na aflevering drie concluderen: met Girls hebben we er weer een leuke hippe-mensen-in-New-York-comedyserie bij. De serie van HBO draait om (de titel zegt het eigenlijk al) een groep meisjes, en er zit veel seks in, en het comedy-element ligt er niet heel dik bovenop, oftewel: men doet niet heel erg zijn best om grappig te zijn (dat is een compliment). De dialoog in aflevering drie waarin hoofdpersoon Hannah (Lena Dunham) van een jongen waarmee ze twee jaar een relatie had te horen krijgt dat hij homo is, en al die tijd al was, was behoorlijk scherp geschreven en grappig. (downloaden!) En voor wie nog twijfels heeft: zélfs Bret Easton Ellis is enthousiast:

Leuk stukje van Kim

Paspoort

Het heeft iets wreeds, hoe ze op het gemeentehuis omgaan met documenten waar je dierbare herinneringen aan hebt.

Rufus = Perfect Man

Zit nu al voor de zoveelste keer in korte tijd naar het nummer Perfect Man te luisteren van Out of the Game, de nieuwe cd van Rufus Wainwright die ik vanochtend kocht bij Concerto. Hetzelfde deed ik met Jericho en Welcome to the Ball, de nummers waarvan ik al na één keer luisteren wist dat het mijn favorieten van het album zijn. Maar ik wist nog niet waarom.
Vooral Perfect Man is muzikaal gezien (de tekst laten we voor het gemak nog even buiten beschouwing) hoogst intrigerend: er wordt gehusseld en gegoocheld met melodie, toonsoort, maatsoort en op driekwart van het nummer wordt zelfs het tempo – de allerlaatste houvast van de luisteraar die nog over was! - ineens omlaag gehaald. Wat gebeurt hier nu toch weer?
Dat is het mooiste van het beluisteren van een nieuwe cd van Rufus Wainwright: de eerste keer dat je veel van de liedjes hoort ben je compleet overdonderd, maar na een paar keer luisteren begin je langzaam door te krijgen hoe die complexe, ingenieuze, geweldige nummers in elkaar zitten.